ปี พ.ศ.2549 องค์การอาหารและยา (FDA) ของประเทศสหรัฐฯได้ปฏิเสธคำร้องขอจากกลุ่มผู้สนับสนุนการบริโภคที่ต้องการให้ FDA บังคับให้มีการทดสอบความปลอดภัยและทำการติดฉลากผลิตภัณฑ์อาหารและเครื่องสำอางที่มีวัสดุนาโนเป็นองค์ประกอบก่อนทำการวางขายในท้องตลาด แต่ทาง FDA กลับเลือกใช้แนวทางตามความสมัครใจของทางภาคอุตสาหกรรม FDA ได้ออกร่างแนวทางการปฏิบัติ  แนวทางที่กำหนดได้ขอรับคำปรึกษาจาก FDA ก่อนที่จะนำผลิตภัณฑ์ที่มีวัสดุนาโนเป็นส่วนประกอบไปวางขายในท้องตลาด แต่ทางผู้ผลิตไม่ต้องการที่จะทำเช่นนั้น
ดังนั้น FDA จึงได้แนะนำว่าการทดสอบมาตรฐานความปลอดภัยอาจต้องมีการดัดแปลงเพื่อกำหนดปัจจัยต่างๆ ที่ใช้ในการทดสอบปัจจัยต่างๆ ควรทำอย่างไร เช่น ขนาดอนุภาค พื้นที่ผิว การรวมตัวกันและรูปร่างที่มีผลต่อการดูดซับ การแพร่กระจาย การเผาผลาญและการขับถ่าย สำหรับเครื่องสำอาง  ไม่ใช่เพียงแค่การพิจารณาถึงความปลอดภัยจากการสัมผัสทางผิวหนังเท่านั้น แต่สำหรับกลุ่มผู้บริโภคกลับรู้สึกผิดหวังกับการตัดสินใจของ FDA ที่บังคับให้ภาคอุตสาหกรรมปฏิบัติตามแนวทางที่ได้วางไว้ทั้งๆ ที่ FDA ก็ออกมายอมรับว่าวัสดุนาโนมีผลกระทบเฉพาะตัว การที่ไม่บังคับให้บริษัทต่างๆ  มีการใช้วัสดุนาโนในผลิตภัณฑ์กำลังจะนำประเทศสหรัฐฯไปสู่ความขัดแย้งกับประเทศคู่ค้า เนื่องจากทาง EU ที่ได้บังคับให้มีการติดฉลากเกี่ยวกับวัสดุนาโน เครื่องสำอาง และอาหารเป็นต้น