ในหนังสือ จรรยาวิชาชีพวิจัยและแนวทางปฏิบัติ ของสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (2552 : หน้า 67) ได้กล่าวถึง การประพฤติผิดจรรยาวิชาชีพวิจัย ไว้ว่า นักวิจัยไม่ควรประพฤติผิดจรรยาวิชาชีพวิจัย ด้วยการกระทำ ดังต่อไปนี้

• การคัดลอกงานหรือผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตน ไม่ว่าจะนำมาเพียงบางส่วนหรือทั้งหมด โดยปกปิดข้อความจริงที่ควรบอกให้ชัดแจ้ง เป็นเหตุให้บุคคลอื่นเข้าใจผิดว่าเป็นของตน
• การคัดลอกผลงานของตนเอง โดยการคัดลอก นำผลงานของตนเองที่เหมือนเดิม หรือเกือบเหมือนเดิม หรือบางส่วน กลับมาใช้อีกครั้งหนึ่ง หรือนำมาปรับแต่งให้ต่างไปจากเดิม เป็นเหตุให้ผู้อื่นเข้าใจคลาคเคลื่อน หรือเข้าใจว่าเป็นผลงานใหม่ จนเกิดความผิดพลาดในการอ้างอิงแหล่งที่มาของข้อมูล
• การปกปิด บิดเบือน แก้ไขข้อมูล ข้อความ ที่ทำให้ผิดไปจากความเป็นจริง เพื่อให้เป็นไปตามข้อสรุปที่ตนต้องการ ถือว่าเป็นการกระทำที่ผิดด้านวิชาการ วิชาชีพ และอาจถึงผิดกฎหมาย
• การสร้างข้อมูลเท็จ  หรือหลีกเลี่ยงที่จะนำเสนอตามความเป็นจริง ถือว่าเป็นการหลอกลวง
• การเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวหรือความลับของผู้รับการวิจัย โดยไม่ได้รับคำยินยอมเป็นลายลักษณ์อักษร ทำให้เกิดผลกระทบต่อผู้รับการวิจัย ไม่ว่าจะเป็นทางใดก็ตาม ถือว่าเป็นการกระทำที่ขาดความรับผิดชอบ และขาดจิตสำนึกในความมีจรรยาหรือความประพฤติที่ดี

บรรณานุกรม:

สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ. 2554. จรรยาวิชาชีพวิจัย และแนวทางปฏิบัติ. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการวิจัียแห่งชาติ.